ความหมายจาก พจนานุกรมแปล ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถาน

            

 

ธรรม

  • ธรรม ๑ ธรรม ธรรมะ

    [ทํา ทํามะ] น. คุณความดี เช่น เป็นคนมีธรรมะ เป็นคนมีศีลมีธรรม คําสั่งสอนในศาสนา เช่น แสดงธรรม ฟังธรรม ธรรมะของพระพุทธเจ้า หลักประพฤติปฏิบัติในศาสนา เช่น ปฏิบัติธรรม ประพฤติธรรม ความความจริง เช่น ได้ดวงตาเห็นธรรม ความยุติธรรม ความถูกต้อง เช่น เป็นธรรมในสังคม กฎ กฎเกณฑ์ เช่น ธรรมะแห่งหมู่คณะ กฎหมาย เช่น ธรรมะระหว่างประเทศ สิ่งทั้งหลาย สิ่งของ เช่น เครื่องไทยธรรม. (ส. ธรฺม ป. ธมฺม).คําประกอบท้ายคําที่เป็นนามธรรม เมื่อประกอบแล้วมีความหมายไม่ต่างไปจากคําศัพท์เดิม เช่น วัฒนธรรม อารยธรรม.น. สมณศักดิ์พระราชาคณะ สูงกว่าชั้นเทพ ตํ่ากว่าชั้นหิรัญบัฏ เรียกว่า ชั้นธรรม เช่น พระธรรมโกศาจารย์ พระธรรมเจดีย์.[ทํา ทํามะ] น. คุณความดี เช่น เป็นคนมีธรรมะ เป็นคนมีศีลมีธรรม
    คําสั่งสอนในศาสนา เช่น แสดงธรรม ฟังธรรม ธรรมะของพระพุทธเจ้า
    หลักประพฤติปฏิบัติในศาสนา เช่น ปฏิบัติธรรม ประพฤติธรรม
    ความความจริง เช่น ได้ดวงตาเห็นธรรม
    ความยุติธรรม ความถูกต้อง เช่น เป็นธรรมในสังคม
    กฎ กฎเกณฑ์ เช่น ธรรมะแห่งหมู่คณะ
    กฎหมาย เช่น ธรรมะระหว่างประเทศ
    สิ่งทั้งหลาย สิ่งของ เช่น เครื่องไทยธรรม. (ส. ธรฺม
    ป. ธมฺม).